ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧਨਾਢ ਵਿਅਕਤੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਲਿਆਇਆ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਦਰਜਾ ਦੇਣਗੇ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਸਿੱਖ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਗੁਰੂ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰ ਤੇ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਗੁਰੂ ਜੀ ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: "ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਹੀਰੇ – ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਦਰਬਾਰ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ: ਧਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਭੇਟ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਭੇਟ ਸਿੱਧੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਡਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਧਨਾਢ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਭੇਟ ਦਾ ਮੂਲ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਮਾਤਰਾ ਜਾਂ ਕੀਮਤ। ਸੁਨੇਹਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੇਵਾ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਵੀ ਵੱਡੇ ਧਨ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਨਾਲੋਂ ਮਹਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਰੁਪਏ-ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ, ਸੱਚਾ ਦਿਲ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
Please log in to comment.
