ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਉਦਾਸੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਹਰਿਦੁਆਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪਾਣੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਸਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਕਰਮਕਾਂਡ ਦਾ ਭੇਦ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਆਪ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੂਰਬ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ – "ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?" ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ – "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੰਜਾਬ ਵਾਲੇ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਣੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੀਲ ਦੂਰ ਸਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਪੰਜਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ?" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਅਸਲੀ ਭਗਤੀ ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਾਂ ਕਿ ਅੰਧ-ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਮਕਾਂਡਾਂ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਸਾਖੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ: ਕਰਮਕਾਂਡਾਂ ਦਾ ਖੰਡਨ ਤਰਕ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਅੰਧ-ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਬਾਹਰੀ ਦਿਖਾਵੇ ਨਾਲੋਂ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੇ ਨੇਕ ਕਰਮ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ
Please log in to comment.
